ΑΚΡΙΒΟ ΜΟΥ ΦΕΡΕΦΩΝΟ

Τελικά, τι στο καλό λέει ακριβώς αυτό το περιβόητο μνημόνιο; Θέλει ή όχι να κοπούν οι συντάξεις στο μισό; Θέλει ή όχι να κοπούν τα επιδόματα στον ιδιωτικό τομέα; Ξέρει κανείς τι θέλει;

Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως δεν γίνεται να στέλνει το ΔΝΤ επιστολές σε κυριακάτικες ελληνικές εφημερίδες για να "ξεκαθαρίζει" ότι δεν θέλει πράγματα που αφήνουν τα υπουργεία να διαρρεύσουν. Έτσι, αποκτούν το δικαίωμα πολιτικοί του τύπου «Αβραμόπουλος» να λένε ότι θα "αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους ανήκει"  από τις "δυσλειτουργίες της μεταπολίτευσης". Μετά από αυτό, το απόφευγμα "φέξε μου και γλίστρησα θα ανακηρυχθεί επίσημα από την Ακαδημία Αθηνών ξεπερασμένο και θα αντικατασταθεί με τον όρο "αβραμοπουλισμός" που θα σημαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Όμως, την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση σχεδόν εννιά μήνες μετά την ανάληψη καθηκόντων επιμένει να προσπαθεί να "συμμαζέψει" τα πράγματα βγάζοντας... δίσκο.Πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι και συνήθως αυτοί που έχουν τα λιγότερα, αφού είναι και οι μοναδικοί που μπορούν να ελεγχθούν άμεσα κάθε μήνα. Λιγότερες μισθοδοσίες, περισσότερα έσοδα. "Ψιλά" όμως, αφού τα "χοντρά" είναι αλλού και η κυβέρνηση το ξέρει. Μόνο που, είτε λόγω εγγενών αδυναμιών του συστήματος, είτε λόγω πολιτικής ατολμίας, αυτά τα έσοδα δεν έρχονται. Και γι αυτό διαρρέουν "κοψίματα στο μισό"  των συντάξεων και μετά το ΔΝΤ διαψεύδει δημόσια. Και μετά, έρχεται ο αρμόδιος υπουργός να ανακοινώσει την «ενδιάμεση λύση». Μήπως αυτά είναι και λίγο επικοινωνιακά κολπάκια που δεν ταιριάζουν σε καιρούς κρίσης, αλλά μοιάζουν περισσότερο με φτηνούς συνδικαλιστικούς ελιγμούς;

ΟΚ λοιπόν, εμείς ποιόν θα εμπιστευτούμε;

ΥΓ.

Δεν σημαίνει ότι όποιος κληρονόμησε το Ολοκαύτωμα σήμερα είναι προοδευτικός, ειρηνιστής και εργάζεται να μην ξανασυμβούν τα ίδια. Δεν σημαίνει επίσης ότι όποιος βγάζει ανακοίνωση καταδίκης για την απίστευτης αγριότητας επιχείρηση του ισραηλινού κράτους εις βάρος των ακτιβιστών στη Γάζα, είναι και ειλικρινής. Σε κάθε περίπτωση όμως, πρέπει επιτέλους να σταματήσει η ισραηλινή κυβέρνηση (και όχι ο λαός του Ισραήλ) να κηρύττει τον πόλεμο σε όποιον του αρέσει και οι υπόλοιποι να κάθονται απλώς και να κοιτάνε. Χρειάζεται μαζική, πολιτική καταδίκη, τόσο για το γεγονός καθαυτό, αλλά και για να μην δίνονται δικαιώματα σε όψιμους υπερασπιστές ακτιβιστών που τον υπόλοιπο καιρό λιβανίζουν κάθε είδος εξουσίας και να μην τρέφονται οι χειρότερες των υφερπουσών αντισημιτικών αντιλήψεων.

Δεν με ενδιαφέρει που μένει ο Τσοχατζόπουλος και αν έχει δύο, τρεις ή τέσσερις Φιλιππινέζες. Δεν μου καίγεται καρφί αν ο τέως σοσιαλιστής που κάποτε στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων υποσχόταν τρένο (το 1994), μένει κάτω από την Ακρόπολη. Επίσης, δεν δίνω έναν παρά αν ο τάδε διάσημος έχει Πόρσε που την ανεβάζει μέχρι το υπνοδωμάτιό του στη βίλα του. Δεν με κόφτει. Γιατί; Γιατί με νοιάζει μόνο να λογοδοτούν δημόσια όσοι απέκτησαν ό,τι έχουν με παράνομο και προκλητικό τρόπο. Ούτε να τους δω κρεμασμένους για το θεαθήναι, θέλω. Ας μη μάθω ποτέ ότι τιμωρήθηκαν. Αυτό που με νοιάζει, είναι να τιμωρηθούν αν έχουν κάνει κάτι μεμπτό.  Όλοι πλέον γίνονται τιμητές όλων και κυρίως όσων είναι εύκολος στόχος και προς θεού, δεν υπερασπίζομαι τον Μαντέλη.

Αν είναι να τον φάμε, να τον φάμε. Προσφέρομαι να σωτάρω τα κρεμμυδάκια.

Όταν όμως ο άλλος είναι ο εύκολος στόχος, μην ξεχνάμε ότι εύκολα «περνάει» και για θύμα. Το ελληνικό παράδειγμα βρίθει από τέτοια «θύματα». Ο Μαντούβαλος «επέστρεψε καβαλάρης» όπως είχε υποσχεθεί, ο Μιχαλολιάκος έπεσε «θύμα τρομοκρατικής επίθεσης» και πάει λέγοντας. Όλοι τους «κρίθηκαν δημόσια» υποτίθεται, όχι όμως από τον κόσμο, αλλά από μεσάζοντες, στη δεδομένη περίσταση από μεγάλη μερίδα του Τύπου.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα μας πει ότι κάποιος άλλος είναι κακός ή καλός όμως, ας σκεφτούμε πρώτα μήπως αυτός ο κάποιος έχει απασχολήσει πρόσφατα την επικαιρότητα ως «κομιστής» dvd ή μαϊντανός σε γάμους διασήμων ή τηλεβιβλιοπώλης με εμφανή αλλεργία σε ο,τιδήποτε δεν λέει made in Greece στην ούγια. Όλα βοηθάνε στην καλή έξωθεν μαρτυρία, όπως και να το κάνουμε.

Το μόνο που με νοιάζει είναι να καταστρέψουμε επιτέλους όλα αυτά τα «είδωλα» που δημιουργήθηκαν σε αυτή τη χώρα, ως κακέκτυπα ενός lifestyle που στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε ούτως ή άλλως να υπάρξει. Να μην πιστεύουμε δηλαδή ότι ο τάδε είναι σοσιαλιστής επειδή έχει θητεία στο ΠΑΚ και ότι ο δείνα είναι αξιόπιστος επειδή λέει εξυπνάδες και προφέρει κάθε Κυριακή δημοσιογραφία-φαστ φουντ με μπόλικο λίπος και πολυακόρεστα.

Δεν μπορεί αυτή η κοινωνία που πάσχισε και μόχθησε τόσο πολύ να κάνει τα παιδιά της γιατρούς, μηχανικούς και δικηγόρους, τώρα να τους ζητάει τα ρέστα αφού πρώτα τους έμαθε ότι αυτό που κάνουν δεν καθορίζεται από τον κοινωνικό του ρόλο, αλλά εξαρτάται μόνο από το χρήμα και την ποσότητα εξουσίας που εξασφαλίζει. Δεν γίνεται, αντί να αυξάνουμε το μέσο όρο της αξιοπρεπούς διαβίωσης να τον χαμηλώνουμε διαρκώς, στο όνομα μιας και καλά κοινωνικής ισότητας. Δεν χρειάζεται να φοράει κανείς ξύλινα σακάκια για να πείθει τους άλλους ότι είναι τίμιος. Δεν είναι βρε αδερφέ η πραγματικότητα, ταινία της Μαρίας Πλυτά.

Μην ξεχνάμε ότι τις μέρες που ζούμε, τις έζησε και η δημοκρατία της Βαϊμάρης όταν ο Χίντεμπουργκ με ελαφρά τη καρδία και με το λίγο εναπομείναν μυαλό έχριζε διάδοχό του τον Χίτλερ, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ξαφνικά, όλοι έγιναν τιμητές όλων αλλά δεν πήγαν στο επόμενο βήμα, να τους κρίνουν δηλαδή οι ίδιοι ως κοινωνικό σώμα, παρά άφησαν αυτή τη δουλειά σε «μεσάζοντες». Ένας από αυτούς με το μανδύα του «τίμιου» ξέκανε έξι εκατομμύρια κομμουνιστές, Εβραίους και κάθε λογής μειονοτικούς.

Άρα, αν θέλουμε να καλυτερέψουμε τις ζωές μας και να βγούμε σιγά σιγά από την κρίση, ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας ξεκινώντας από τα βασικά: ας κρίνουμε με βάση αυτά που ξέρουμε και όχι αυτά που μας λένε.

Το εύκολο είναι να λες "φταίμε όλοι". Φταίμε όλοι; Όχι βέβαια. Αυτό είναι ένα καλό επιχείρημα για όσους θέλουν να τσουβαλιάσουν την ευθύνη και να πάρουν οι υπόλοιποι το μουρουνέλαιο των μέτρων αδιαμαρτύρητα. Δεν φταίμε όλοι, γιατί δεν έχουμε όλοι τα μέσα παραγωγής στα χέρια μας. Δεν φταίμε όλοι γιατί οι περισσότεροι δεν φοροδιαφεύγουμε. Δεν φταίμε όλοι γιατί οι περισσότεροι δεν πήραμε επιδοτήσεις για αεριτζίδικες δουλειές και "μεγάλες επενδύσεις" που κατέληξαν σε μεγάλα κανόνια. Δεν φταίμε όλοι γιατί δεν κάναμε τους ανήξερους όταν γύρω μας έσκαγαν χρηματιστήρια, ζίμενς, βατοπαίδια κ.λπ. Δεν φταίμε όλοι γιατί δεν είμαστε ανόητοι να πιστέψουμε το πιο εύκολο επιχείρημα που μπορεί να πιστέψει κανείς, για να πειστεί ότι πρέπει να την πληρώσουμε όλοι.

Η συλλογική ευθύνη σταματάει στην ανοχή. Στην επιλογή δια ψήφου. Στην ανάθεση της υποχρέωσης που είχαμε και έχουμε να ελέγχουμε την κοινωνία με τα μέσα που παρέχει η δημοκρατία, αλλά τα αναθέσαμε και αυτά αλλού, όπως αναθέτουμε τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας. Εκεί ναι, έχουμε ευθύνη. Το έλλειμμα όμως, δεν το φτιάξαμε εμείς. Εμείς το πληρώνουμε και καλά θα κάνουν όσοι επώνυμοι και ανώνυμοι ασχολούνται με το θέμα, να το σεβαστούν. Γιατί εκείνοι δεν πληρώνουν, δυστυχώς, το ίδιο μερίδιο. Γι αυτό δύο πρωθυπουργοί, ένας τέως και ένας νυν παραδέχονται ότι "τα μέτρα είναι άδικα". Δίκιο έχουν. Γι αυτό μετά έρχονται οι επώνυμοι για να ρίξουν το σύνθημα "φταίμε όλοι" μπας και το χωνέψουμε.

Εδώ έχουμε φτάσει στο σημείο να λέει το ΔΝΤ ότι "δεν έχουμε ζητήσει περικοπές στον ιδιωτικό τομέα" και την επόμενη μέρα να ζητάνε περικοπές οι... δημοσιογράφοι από την τηλεόραση τους οποίους παρεμπιπτόντως ελάχιστα επηρεάζουν τα μέτρα. Πολύ φοβάμαι ότι για να αλλάξουν τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία, χρειάζεται κάτι πολύ δραστικότερο και αυτό δεν το έχουμε δει ακόμη.

Στη χώρα που η συμπαθής κατά τα άλλα, επαγγελματική τάξη των πορνοστάρ είναι καθημερινό θέμα σε κεντρικά δελτία «ειδήσεων» που συντηρούμε εμείς οι ίδιοι οι τηλεθεατές με ψευδεπίγραφο «ενδιαφέρον» και πραγματική περιέργεια, δεν εμπιστεύομαι σε κανένα τη διαχείριση καμερών παρακολούθησης. Σε κανένα, ούτε ανεξάρτητη αρχή, ούτε εξαρτημένη, ούτε δημόσιο, ούτε ιδιωτικό. Σε κανένα, τελεία και παύλα. Δεν μου έδειξε κανείς κοινωνικός λειτουργός, είτε είναι δημοσιογράφος, είτε περσόνα της σόουμπιζ, είτε βουλευτής είτε οποιοσδήποτε άλλος, ότι η ιδιωτική στιγμή στην ευρύτερή της έννοια μπορεί να προφυλαχθεί από αυτή την καταραμένη περιέργεια που έχει αναχθεί σε κανονική αρρώστια και κοινωνική παθογένεια.

Χθες-προχθές, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα έδωσε το ΟΚ για τη χρήση καμερών σε δημόσιους χώρους. Το έκανε υπό την πίεση του κοινωνικού αυτοματισμού που να το θυμάστε,  σταδιακά θα μας μετατρέψει σε μεταπυρηνική κοινωνία τύπου mad max. Θα βοηθήσει και η τιμή της βενζίνης που σε λίγο θα κυκλοφορεί σαν τους δίσκους βινυλίου, συλλεκτική, σε επιλεγμένα παλαιοπωλεία και οίκους δημοπρασιών. Είπε δηλαδή η Αρχή ότι αφού κινδυνεύει κόσμος με αδέσποτες βόμβες και τρομοκράτες, ας χρησιμοποιήσουμε κάμερες. Αυτό που με προβληματίζει, είναι το «επιχείρημα Λαζόπουλου», ένα από αυτά στα οποία έχει δίκιο: Πόσοι και ποιοι βρέθηκαν ένοχοι με τη βοήθεια καμερών, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν;  Μήπως οι στρατοί προέδρων στα γήπεδα; Μήπως οι αστυνομικοί στην προπέρσινη δεκεμβριανή φωτογραφία που απειλούν με προτεταμένο όπλο διαδηλωτές, λες και είναι σε μονομαχία στο Τέξας;  Ποιος; Μήπως όποιος έχει τα «μέσα» σε αυτή την κοινωνία «μέσων» που ζούμε, μπορεί και τη γλυτάρει πάντα με raising colors που λένε και οι Άγγλοι;

Δεν θέλω κάμερες να με παρακολουθούν. Όχι από καμία «προοδευτική εμμονή» που θα καταλόγιζε ο μέσος καρατζαφεριστής λίγο πριν φωτογραφηθεί στο ίδιο κλαμπ με τη Τζούλια, αλλά από θέση αρχής: Δεν μου έδειξε κανείς μέχρι τώρα ότι μπορεί να διαχειριστεί κοινωνικά τις πληροφορίες επί παντός επιστητού, δεν εμπιστεύομαι κανέναν ότι μπορεί να βρεθεί μπροστά σε μια οθόνη παρακολούθησης και «να κάνει τη δουλειά του».

Πάνω από όλα όμως, υπάρχει και βιβλιογραφία: το «1984» ο Όργουελ το έγραψε για να περιγράψει αυτό που ζούμε, μέσες-άκρες. Κλειδαρότρυπα, κακής ποιότητας κουτσομπολιό, δημόσιο στίγμα για ανθρώπους για το οποίο σπάνια θα ζητήσει κανείς συγγνώμη.

Πριν από λίγες μέρες, οι Έλληνες διαπίστωναν, σύμφωνα με έρευνα δεν θυμάμαι ποιανού ότι «τα μπλογκ είναι πιο αξιόπιστα από τις εφημερίδες». Όχι επειδή δουλεύω σε μια, αλλά γιατί έτσι είναι, σόρι, αλλά έχουμε μαύρα μεσάνυχτα. Το μπλογκ είναι «ημερολόγιο διαδικτύου», ένας τρόπος δηλαδή να εξωτερικεύεις τις σκέψεις σου και όχι ειδησεογραφία. Γιατί η είδηση και η πληροφόρηση έχουν υπογραφή και όταν δεν έχουν, είναι παραπληροφόρηση. Αφήστε που ένα μπλογκ το οποίο στο ίδιο html φιλοξενεί «αποκαλύψεις» για τη λίστα των «αιμοσταγών τρομοκρατών» και το πόσο μεγάλο φαν κλαμπ έχει ο Μαρτάκης στη Ρωσία, δεν είναι ούτε ειδησεογραφικό, ούτε ιστολόγιο. Είναι κάτι άλλο που συνήθως ακούγεται στα γήπεδα.